Türkiye’deki seçmenlerin büyük bir kesiminin, özellikle AK Parti ve lideri Recep Tayyip Erdoğan’a olan tutumunu değerlendirdiğimizde, bu topluluğun en az yüzde 70’inin en az bir kez oy verdiği görülmektedir. AK Parti, sadece klasik sağ partilerden bir “tabela partisi” olmanın çok ötesinde bir yapıya sahip. Özellikle, bu siyasi oluşumun ideolojik bir kimlikten ziyade, liderinin karizması ve dirayeti sayesinde toplumsal yapıya oldukça uygun bir konumda yer aldığını söylemek mümkündür.

AK Parti, zaman içinde farklı zorluklarla karşı karşıya kalmış olmasına rağmen, tarih boyunca işgüzarlığa, kapatma davalarına ve hatta 15 Temmuz darbe girişimi gibi pek çok ağır tehlikeyi aşarak iktidarını sürdürebilmiştir. Söz konusu iktidar, liderliğin gücü ile büyük ölçüde desteklenmektedir. Erdoğan, gençlerle gerçekleştirdiği sohbetlerinde, “Bir ben kaldım bir de Putin, diğerlerinin hepsi gitti!” diyerek, liderliğin zorluğu ve sürekliliği üzerine dikkat çekmişti. Putin gibi liderlerle karşılaştırıldığında, Erdoğan’ın Türk siyasetindeki varlığı, denge ve istikrar adına oldukça önemlidir.

Türkiye, Rusya gibi bir otoriter rejim değil; burada demokrasi, her ne kadar yavaş ilerlese de, işlevselliğini sürdürmektedir. Kurallar ve süreçler, demokratik bir çerçevede yürütülmek zorundadır. Türkiye’nin siyasi atmosferi, Rusya’dan çok daha karmaşık ve kaygandır. AK Parti’nin burada varlığını sürdürebilmesi, öncelikle liderinin karakteristik özellikleri, karizması ve dirayeti ile doğrudan ilişkilidir. Aynı zamanda, muhalefetin zayıf yapısı da bu durumu pekiştirmektedir.

Ana muhalefet partisi olan CHP’nin durumu ise çarpıcıdır. CHP’nin, her dönemde liderlik konusunda yaşadığı sıkıntılar, partinin iç çekişmelerini ve hatalarını pekiştirmiştir. Zayıf liderlerin yönetiminde olan CHP’nin, güç kaybettiği bariz bir şekilde gözlemlenmektedir. Özgür Özel’in liderliğinde, mevcut durumun ne şekilde değişeceği, parti içi çatışmalar ve baskılar göz önünde bulundurulduğunda oldukça belirsizdir. Herhangi bir muhalefet liderinin, Erdoğan’ın Gücü ile eşdeğer bir yönetim tarzı geliştiremeyeceği aşikârdır.

AK Parti’nin liderlik modeli, bireylerin gelişimini kısıtlamakta olduğu gibi, aynı zamanda belirli bir inisiyatif kullanımı da engellenmektedir. Her şeyin liderden bekleniyor olması, parti içindeki bireylerin etkinliğini azaltmakta ve dolayısıyla partinin genel başarısını etkileyebilmektedir. Özellikle, Erdoğan’ın müdahale etmediği işlerde partinin yaşadığı sıkıntılar, lider kültünün riskli bir tarafını gözler önüne sermektedir. Erdoğan’ın ismi, gündeme dair pek çok konuda öne çıkmakta ve liderliğin zorluğuna dikkat çekmektedir.

Yerel seçimlerde dahi birçok konuda Erdoğan’ın yardımına ihtiyaç duyulması, bu durumun somut bir örneği niteliğindedir. Siyasi reflekslerin çoğunun Erdoğan’a bağlı olduğu bir yapıda, parti içindeki bireylerin yeterince yük alamadığı ve sorumluluk almadığı gözlemlenmektedir. Geçmişte yaşanan seçim kayıplarında, hiçbir belediye başkanının başarısızlık payını kabul etmemesi ve genel yönetim anlayışının devam etmesi, partinin geleceği açısından belirsizlikler taşımaktadır.

Erdoğan’ın liderliğinin devamında, AK Parti’nin karşılaştığı zorluklarla başa çıkabilmesi ve toplumda yeni bir heyecan yaratabilmesi için yeni stratejiler geliştirmesi gerekmektedir. Mevcut durumu geliştirmek ve seçimlerdeki performansı artırmak adına net bir plan belirlenmelidir. Zira, AK Parti’yi destekleyen geniş bir taban mevcut olup, bu tabanın beklentileri ve talepleri da göz önünde bulundurulmalıdır.

Partinin geleceği, özellikle Erdoğan sonrası sürecin nasıl şekilleneceğiyle doğrudan ilişkilidir. AK Parti’nin iç din