1984 yılının Temmuz ayında bir grup entelektüel, Türkbükü’nün girişindeki “Eda Pansiyon”da konaklıyordu.

O dönemde 12 Eylül’ün izleri hala hissediliyordu.

O zamanlar Türkbükü, maddi imkânları sınırlı aydınlar için Cape Cod gibi bir yerdi.

1940’lı yıllarda Truman Capote, Jackson Pollock, Mark Rothko, Milton Avery, Edward Hopper, Tennessee Williams, Eugene O’Neill, Norman Mailer ve Mary McCarthy gibi Amerikalı sanatçıların, uygun fiyatlar nedeniyle yazlarını geçirdikleri Cape Cod sahilinin bir benzeri gibiydi.

1980’ler Türkbükü’nde bir pansiyonun misafirleri

Eda Pansiyon, dışarıda tuvalet ve duşları bulunan küçük, 7-8 odalı bir mekândı.

Sazlardan yapılmış gölgeliğin altında minik bir barı vardı.

Selahattin Hilav, her gün öğle saatlerinde o barın köşesine oturur, gece yarısına kadar kalkmazdı.

Özdemir İnce, eşi yazar ve çevirmen Ülker İnce, felsefe öğretim üyesi Şahin Yenişehirlioğlu ve sanat tarihçisi eşi Filiz Yenişehirlioğlu da bu pansiyonda konaklayanlar arasındaydılar.

Ben ve eşim Tansu da aynı pansiyondaydık.

Aynı pansiyonda en ünlü Gonzo’nun arkadaşları

Aynı pansiyonda, dünyaca ünlü kara mizah çizer ve yazar Ralph Steadman da bulunuyordu.

Ünlü gonzo yazarı Hunter S. Thompson’un en yakın arkadaşıydı.

Thompson ile birlikte Rolling Stone dergisi için o ünlü Route 66 yazılarının ilustrasyonlarını yapmıştı.

En bilinen illüstrasyonlarından biri, daha sonra Johnny Depp ve Benicio del Toro’nun başrollerini oynayacağı “Fear And Loathing In Las Vegas” (Vegas’ta Korku Ve Nefret) filmine temel olan kült kitabın çizimidir.

Bu filmden sonra Johnny Depp ile yakın arkadaş olmuştur. Ralph Steadman, Hürriyet Karikatür yarışmasının jüri üyesi olarak Türkiye’ye geldiğinde tanışmıştık.

Hafızamdaki bir çizgi roman, plajın ucundaki kafe

O günlerde elimde bir Fransız çizgi romanı vardı, şimdi hatırlamakta zorlanıyorum.

Çünkü kitabın ilk sayfasındaki bir cümle hâlâ aklımda duruyor.

“Cafe Au Bout Du Plage…” Plajın ucundaki kafe…

O yaz Türkbükü’nün öteki ucundaki derenin üzerinden, eski köprünün diğer tarafına geçmediğimizi hatırlıyorum.

İşte o plajın ucunda, ilerleyen yıllarda bir Bodrum efsanesi haline gelecek bir kafe/restoran açılacağı aklımızdan bile geçmemişti.

O dönemin “Türkiye Cape Cod’u” aydınları için Türkbükü’nün sınırları o küçük köprüde bitiyordu.

Yıllar sonra o köprünün öte tarafında açılacak bir mekanın ismi yalnızca benim değil, tüm dünyanın hafızasına kazınacaktı.

Maça Kızı’nın hikâyesi aynı zamanda Türk burjuvazisinin Bodrum’u devralma hikâyesidir

Benim için “Maça Kızı” hikâyesi 1984 yazında başladı.

Bu hikâye, Türkiye burjuvazisinin Bodrum’u, ilk müdavimleri olan sanatçılardan, gazetecilerden ve yazaralardan alıp, orada bir İbiza yaratma tarihidir.

Bu hikâyenin merkezinde, Bodrum’un ilk müdavimlerinden, hayat dolu bir kadın bulunmaktadır.

Ayla Emiroğlu

Hayat dolu bir kadının, Bodrum Azmakbaşı’nda başlayan hikâyesi

Ayla Emiroğlu, 60’lı yılların sonu ve 70’lerin başında Bodrum’a ilk gelen İstanbullulardan biridir.

Maçakızı’nın hikâyesi onunla başlıyor, ancak oraya gelene kadar uzun bir yol kat ediyor.

İlk mekanını 1977’de Azmakbaşı’nda açıyor.

Daha sonra 1980’de Gümbet’te ve 1990’da Torba’da Bodrum’un ilk beach club’ını açıyor.

1995’te Gölköy mekanları devreye giriyor.

2000’de ise Türkbükü’nde, bugünkü efsane Maçakızı doğuyor. Yani bugünkü Maçakızı bir milenyum çocuğu.

Maçakızı Otel

Bir Sergio Mendes şarkısı ile başlayan yemekler

İlk müdavimlerden pek de zengin olmayan ama onlar kadar idealist bir kadın.

İlk müdavimler arasında “Queen of Spades” yani “Maçakızı” lakabıyla anılıyordu.

Geçen hafta, dünyanın en prestijli sanat yayınlarından biri olan Assouline’den lüks baskı bir albüm geldi.

Adı “Maçakızı”ydı.

Bodrum’un küresel şöhrete sahip efsane mekanını anlatan harika bir albümdü.

Yazıyı, Conde Nast’ın en önemli seyahat editörlerinden biri olan Melinda Stevens kaleme almıştı.

Kendi hikâyem gibi büyük bir ilgiyle okumaya başladım.

Hikâye, 1977 yılında Ayla Erozan