İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığınca, sermaye piyasalarında gerçekleştirilen işlemlere ilişkin fon soruşturması çok yönlü olarak devam ediyor.

Soruşturmada son tutuklamalarla birlikte toplam tutuklu sayısı 123'e çıkarken, yaklaşık 31,5 milyar liralık varlık da gönüllü iade hesabına aktarıldı.

Konuya ilişkin daha önce açıklamalarda bulunan Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan, rüşvet, usulsüzlük ve suistimallerin tek tek ortaya çıkarılacağına dikkati çekerek, "Tabii bir gerçek var. Nedir bu gerçek? Bakıyorsunuz hiç ummadığınız insanlar, bu işlerin içerisine girmişler. Yargı bunları tespit ediyor ve gerekeni yapıyor." ifadelerini kullanmıştı.

Sürece dair Yeni Şafak gazetesinde bir yazı kaleme alan İçişleri Bakan Yardımcısı Bülent Turan ise krizin yönetimine ve oluşturulmak istenen siyasi algıya yönelik çarpıcı değerlendirmeler yaptı.

"ANIZ YAKALIM DERKEN YANGIN ÇIKARMAMAK LAZIM"

Hukuka, adalete ve ortak akla güvenilmesi gerektiğinin altını çizen Turan, dedikoduya ve etkileşim kaygısıyla yapılan boş yorumlara saplanılması halinde faturanın çok ağır olacağını bildirdi. Krizin maliyetinin hiçbir kriterle ölçülemeyecek boyutlara ulaşabileceğini aktaran Turan, "Teşbihte hata olmaz, anız yakalım derken, yangın çıkarmamak, toprağı da öldürmemek lazım." değerlendirmesinde bulundu.

İşte Bülent Turan'ın o yazısı:

Anız yakalım derken…

"Hukuka, adalete, ortak akla güvenmeyi bir kenara bırakıp dedikoduya, etkileşim kaygısıyla yapılan boş yorumlara, belirli bir PR stratejisi dahilinde oluşturulan algıya saplanırsak, bu krizin maliyeti, hiçbir kriterle ölçülemez boyutlara gelir. Teşbihte hata olmaz, anız yakalım derken, yangın çıkarmamak, toprağı da öldürmemek lazım."

İlk on yıl, “vesayet” diye tarif ettiğimiz bir garabetle mücadeleyle geçti. Eski darbe dönemlerinin kalıntıları, kişiler ve kurumlar eliyle açıktan saldırıyorlardı. Sonra bir dönem, FETÖ denilen yapıya karşı korunmaya çalıştık. Bir şekilde içeriye sızmışlardı. Tabir-i caizse boynumuza bir ip bağlayıp, ipin ucunu da başkalarına vermek istiyorlardı. Şimdi ise çok başka bir atakla karşı karşıyayız. Birincisine “saldırı” dedik, ikincisine “sızma”. Peki ya bugün adına “Fon Krizi” dediğimiz gündemi nasıl tarif etmeliyiz?

Sistemin yetersizliği mi, ihmal mi, ihanet mi, tamah mı?

Bu bir öz eleştiri yazısı değil. Öz eleştirimizi daha önce yine bu mecrada “Çizgimiz kalemizdir” başlıklı yazımızda yapmıştık. Sonuçta bu siyasi çizgi, çocuk denilecek yaşta girdiğimiz, içinde büyüdüğümüz bir çatı. Kaygı duyduğumuz konuları paylaşmamızda bir beis yok; bilâkis, görevimiz.

Nihayetinde bugün hepimizin tadı kaçtı. Bir yandan pandemi döneminin küresel etkileriyle, 6 Şubat depreminin ekonomik yüküyle, coğrafyamızdaki uluslararası meselelerle, terör, uyuşturucu, göç gibi sorunlarla mücadele ederken, diğer yandan vatandaşımızın haklı beklentilerini karşılamak için çabaladığımız bir dönemde böyle bir tabloyla karşılaşmak, ister istemez hepimizin moralini bozdu, huzurunu kaçırdı.

TABANIMIZ DA TEŞKİLATIMIZ DA VİCDAN TERAZİSİNİN DOĞRU TARAFINDA

24 yıldır onuruyla siyaset yapan, kendini milletle iç içe olmakla tanımlayan bir teşkilât, bugün, kendi alanında, yani sahada, birkaç kişinin tamahkârlığının ürünü olan bir meselenin yüküyle karşı karşıya kalıyor.

Sorgulamaktan ve sorgulanmaktan rahatsız değiliz. Olan bitenin, verilen ekonomik zararın, itibar kaybının, belki hepsinden önemlisi topyekûn yaşadığımız hayal kırıklığının farkındayız. Başka mahfillerde veya yurt dışında sorumlu veya bahane aramak, “sütte leke var, bende yok” mantığıyla davranmak bize yakışmaz.

Tüm camia olarak olayın en başından beri “sorumlu kim varsa hesap verecek” ilkesini takip etmemiz; görevden alma, tutuklama ve gözaltı konusunda isim ayırt etmeyen tavizsiz tavrımız ortada. Tabanımız ve teşkilâtımız, vicdan terazisinin doğru tarafında yer aldı.

Yolsuzluk operasyonlarına tepki olarak miting yapan, taraftarlarını sürekli sokağa davet eden siyasi aktörlerle, zaman zaman “makarnacı” diye aşağıladıkları tabanımızın ortaya koyduğu bu tavır farkı, siyasi tarihimize bizim adımıza bir gurur notu olarak düşülmüştür.

FON KRİZİ İKTİDARI DEVRE DIŞI BIRAKMA EYLEMİNE Mİ DÖNÜŞÜYOR?

Bütün bunların yanında, “Fon Krizi” olarak adlandırılan hadisenin ortaya çıktığı 17 Eylül tarihinden bugüne kadar verilen tepkilerin evrildiği farklı bir seviye var ki, işte orada yeni bir sorgulamaya ihtiyaç duymaya başladık.

Fon soruşturmasında yeni gelişme: Üç kişi tutuklandı

Gezi Olayları’nı hatırlayın;

Güya 8 tane ağaç için başlamıştı. Başlangıçtaki niyetini sorgulamıyorum ama başladığı gibi devam etmemişti. Kendileri için bir fırsat görenler, algıya ve eyleme resmen çökmüş, ağaçlar kesilmesin diye başlayan küçük bir protesto eylemini, o zamanki adlarıyla Yeni Havalimanı’nı, Üçüncü Boğaz Köprüsü’nü, Kanal İstanbul’u ve başka mega yatırımların iptal edilmesini isteyen, sokak gücüyle iktidarı devirmeyi hayal eden bir harekete dönüştürüvermişti.

2007’deki Cumhuriyet Mitingleri’ni hatırlıyor muyuz? İsmi “Cumhuriyet” olmasına rağmen cumhurun, yani, milletin seçtiği iktidara cumhurbaşkanı seçtirtmemek için düzenlenen bir dizi miting değil miydi?

Bazı toplumsal hadiselerin önce meşru / demokratik tepki olarak başlayıp, nedendir bilinmez, bir süre sonra iktidarı by-pass etme eylemine dönüşmesi, size de garip gelmiyor mu?

Fon Krizi, ilk bir iki günlük şoktan sonra, sanki benzer bir hale evrilmişe benzemiyor mu?

Olay ne? Yolsuzluk, dolandırıcılık. Modern bir devlette ne olur? Savcılar, yargı sistemi devreye girer, süreçler işlemeye başlar, sorumlular cezalandırılır, mağduriyetler giderilir.

Bizde ne oldu, sistem çalışmaya başladı mı? Evet. Şu an için 220’den fazla gözaltı, 120 tutuklama, 195 kişi için de adli kontrol ve yurt dışına çıkış yasağı tedbiri uygulanmış. Bunların içinde siyasetçiler, bürokratlar, danışmanlar var. Süreç; soruşturma, görevden alınmalar, tutuklamalar şeklinde halen devam ediyor.

Bazı adımları, sosyal medya mahkemelerinin karar verme hızında atmıyor olmak bir eksiklik değil. Adli süreçleri paylaşımlara veya köşe yazılarına bakarak değil, kargaşaya ve mağduriyete yol açmadan yürütmek durumundayız

Peki buradan yola çıkıp iktidar partisinin her yöneticisini, milletvekilini hedef tahtasına koymak, ilgili yapay zekâ ile üretilmiş videolarla, sürekli olarak itibar suikastı yapmak, neredeyse partinin her üyesini, oy verenini, bu yolsuzluğa ortakmış gibi göstermek, akla ve siyaset etiğine uygun mudur?

Tüm bu ortam, sadece bir yolsuzluğun siyasi sonucu mudur, yoksa, eskilerden tanıdık bir stratejiyi yeniden canlandırma gayreti midir?

KRİZDEN FIRSAT ÇIKARAN VESAYETÇİLER VAR

Fon Krizi olarak adlandırılan süreçten kendilerine PR çalışması çıkaranlar, sadece bir partinin değil, toplumun bir kesiminin topyekûn bedel ödemeye zorlandığı, hatta zorbalandığı bir iklim oluşturdular.

Hadisede öne çıkan bir siyasi figürün başörtülü olmasını merkeze alarak dini hassasiyetlere sahip herkesi hedef alan paylaşımlara, başörtüsüyle siyaset yapan her insana itibar suikastı yapan videolara, muhafazakâr siyaset sahnesindeki her insanı aşağılayan analiz ve yorumlara bakınca, Fon Krizi tepkisinden öte bir şeylerin hedeflendiğini görmek zor değil.

Biz yıllarca siyasetin güçlenmesi için uğraştık. Bu millet 27 Mayıs 1960’tan beri sistematik bir şekilde siyasetin kötü, darbenin ve darbecilerin kurtarıcı olduğuna inandırılmak istendi, hatta buna zorlandı. Nedense anketörleri bizlere hiç denk gelmeyen ve nedense siyasetin kurumlarının asla birinci çıkmadığı “Türkiye’de En Güvenilen Kurum” anketlerinin haberleri, yıllarca zihinlerimize işlenmeye çalışıldı.

İlk defa 15 Temmuz’da bu beyin yıkamaya doğrudan itiraz ettik. Şimdi yine aynı beyin yıkamanın bir başka versiyonuna müsaade edecek değiliz.

Fon Krizi’ni “surda bir gedik” olarak değerlendirip kaleyi ele geçirmeye uğraşanlar, sistemin de itibarını tahrip ediyor. Ne görevden almaları, ne tutuklamaları, ne de ifade verilmesini beğendiremiyoruz. Toplumu sürekli olarak bir şeylerin yapılmadığına, sistemin çalışmadığına ikna etmeye çalışan, kaynağı belirsiz söylentilere gerçeklerden daha fazla itibar eden bir anlayışla karşı karşıyayız.

Tabii bu mesele, birilerine fırsat alanları da açtı. Kimisi muhalif kanatta siyasi pozisyonunu güçlendirmeye çalışırken, kimileri de gerek bürokraside gerekse parti içinde “sen git-ben geleyim” iklimi oluşturmaya çalışıyor.

Bir değişim talebi olması elbette doğaldır, hatta bu talep her zaman canlı tutulmalıdır. Ancak bunu “fırsatçılık” şeklinde organize etmek bize yakışmaz. Başarısızlık ve verimsizliğin karşısında yenilenme ve değişim, kendi doğal süreçleri içinde yaşanmalıdır; bir algı oyunu, bir PR hesabıyla değil.

NEŞTERİ DOĞRU YERDEN VURUP YOLUMUZA DEVAM EDECEĞİZ

“Sapla samanı ayırmak” diye çok güzel bir deyim vardır. Şu anda belki de en çok ihtiyaç duyacağımız ilke budur. Hukuk, bunun için var. Hukuka, adalete, ortak akla güvenmeyi bir kenara bırakıp dedikoduya, etkileşim kaygısıyla yapılan boş yorumlara, belirli bir PR stratejisi dahilinde oluşturulan algıya saplanırsak, bu krizin maliyeti, hiçbir kriterle ölçülemez boyutlara gelir. Teşbihte hata olmaz, anız yakalım derken, yangın çıkarmamak, toprağı da öldürmemek lazım.

Hukuku çalıştırmak, sorumluları cezalandırmak, yapıları, kurumları ve siyaset etiğini korumak esas olmalıdır. Öte yandan, siyaseti zayıflatıp milleti kendine mecbur bırakmayı hedefleyen anlayışlara alan açılmamalıdır.

Bu siyasi hareket, boyun bükerek, icazet bekleyerek, bir yerlere diyet ödeyerek değil, milletinin karşısında alnı açık durarak bu seviyeye geldi. Bundan sonra da yapacağımız budur. Kınayıcıların kınamasından korkmak, sinmek, kendinden şüphe etmek, hele hele sahadan çekilmek bizim kitabımızda yazmaz.

Bizi milletimizin karşısına çıkamayacak hale getirecek yegâne yanlış, milletin hakkını savunamamak, haksızlığın ve hukuksuzluğun karşısında susmaktır. Kişisel hataları değil, kurumsal olarak yolsuzluğun karşısındaki duruşumuzu, tutarlılığımızı ve ilkeli tavrımızı odağımıza almamız lazım.

Neşteri doğru yerden vurup, çürüyen, eskiyen, yanlış yöne uzayan dalları budayıp, meydanı kimseye bırakmadan, durmadan, yorulmadan, yoldan sapmadan yola devam.