Cumhurbaşkanlığı kavgası ve şaibeli kurultay kriziyle çalkalanan Cumhuriyet Halk Partisi (CHP), son anket sonuçlarına yansıyan düşüşüyle dikkat çekiyor. Yerel seçimlerin ardından %38 oy oranıyla birinci parti çıkması, birçok kesimde bir umut ışığı doğursa da, bu başarı uzun sürmedi. Sabah Gazetesi Yazarı Mahmut Övür, bugünkü köşesinde, CHP’nin yaşadığı oy kaybını ve siyasi konumunu değerlendiren yeni araştırma sonuçlarına yer verdi.

Mahmut Övür’ün köşe yazısında belirttiği gibi, CHP, 47 yıl aradan sonra katıldığı yerel seçimlerde öne çıkacağı bir başarı elde etmişti. Ancak bu başarı, partisinin içindeki çatışmalardan ve iktidar değişim arzularından etkilenerek kısa sürede eridi. Seçimlerin üzerinden 6 ay geçmeden CHP, hem oy kaybına uğradı hem de Adalet ve Kalkınma Partisi’nin (AK Parti) gerisine düştü.

AK Parti’nin anketlerdeki durumu dikkat çekiyor. Birçok anket şirketinin son 6 ayda yaptığı araştırmalar, iki partinin oy oranlarının başa baş gittiğini gösteriyor. Örneğin, GENAR’ın Ocak 2025 Türkiye Raporu’na göre, AK Parti %32.1, CHP ise %29.5 oranında oy almakta. Bu veriler, CHP’nin yerel seçimlerin üzerinden bir yıl bile geçmeden %6 ile %8 arasında oy kaybettiğini açıkça ortaya koyuyor.

Peki, yıllar sonra birinci çıkan bir parti neden sadece 6 ayda bu pozisyonunu kaybetti? Muhalefette bulunmasına rağmen bu sorunun cevapları arasında, GENAR Raporu’nda yer alan anayatak noktaları dikkat çekiyor. Rapor, iktidar partisi AK Parti’nin toparlanma sürecine girdiğini belirtirken, muhalefet partisi CHP’nin ise durağanlık içinde olduğunu vurguluyor. Bu durum, CHP’nin iktidar olma isteğiyle değil, kendi içindeki iktidar savaşlarıyla ilgili bir durum da yaratıyor.

CHP’de süregelen iktidar savaşı, parti içindeki bir zayıflık. GENAR Başkanı İhsan Aktaş, CHP içinde Kemal Kılıçdaroğlu, Özgür Özel, Ekrem İmamoğlu ve Mansur Yavaş arasında sürekli bir kısır döngü ve iktidar mücadelesi yaşandığını ifade ediyor. Her ne kadar bu tespitler doğru olsa da, asıl sorun CHP’nin 22 yıllık AK Parti iktidarına karşı alternatif bir siyaset üretememesi olarak öne çıkıyor. Yerel seçimler sonrası Özgür Özel’in “normalleşme” siyaseti yapma çabası, umut verici bir sonuç getirmeyip, daha sert bir politikaya yönelmiş görünmekte.

CHP’nin en büyük handikapı, ülke ve bölge üzerindeki mevcut sorunlara dair çözüm önerileri üretememesi. Gerek Türkiye’deki sosyal, ekonomik ve siyasi dinamikler gerekse de Suriye’deki gelişmeler hakkında CHP’den bir vizyon veya çözüm önerisi gelmemesi, partinin kamuoyunda nasıl algılandığını da olumsuz etkiliyor. Öte yandan, İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanı Ekrem İmamoğlu’nun bu konudaki sessizliği ve sadece “iktidarı kaybettirmek zorundayız” gibi genel söylemlerle kalması, ona olan güveni zayıflatmaktadır.

İmamoğlu’nun gittiği her yerden duyulabilecek olan “Ülkenin geleceği için bu iktidara kaybettirmek zorundayız” şeklindeki ifadeleri, belirli bir stratejiyi ortaya koymaktan öteye geçemiyor. Bu durum, partinin sıkışmış kimliğini daha da belirgin hale getiriyor. CHP, ekonomik göstergelerin kötüye gitmesi ve ülkenin kötü yönetildiği eleştirilerine rağmen, son 6 ayda %6 ila %8 arası oy kaybı yaşaması, siyasetçilerinin bu durumu anlamamasından ve siyasi etkinlik göstermemelerinden kaynaklanıyor.

Özetle