Yunus Emre*

Türkiye, sıradan bir siyasi rekabet döneminin ötesinde bir süreçten geçiyor. Artık halkın desteğini kazanmak için çözüm önerileri sunan, politika üreten bir iktidar yok. Aksine, iktidarını sürdüremeyeceğini bilen ve bu nedenle muhalefeti bastırmak adına devlet gücünü kullanan bir yönetimle karşı karşıyayız.

Cumhuriyet Halk Partisi’ne yönelik saldırıları yalnızca dava başlıkları, medya kampanyaları veya iftiralar olarak görmek, durumu tam anlamıyla yansıtmaz. Bu saldırılar, daha geniş bir siyasi planın parçalarıdır. Hedef, CHP’yi iktidar alternatifi olmaktan çıkarmak, toplumsal muhalefeti zayıflatmak ve Türkiye’de gerçek bir değişim seçeneğinin önünü kapatmaktır.

Bu durum, yalnızca CHP’nin meselesi değil, Türkiye’de demokrasinin geleceği ile ilgili bir meseledir. Eğer ana muhalefet partisi, yargı kararları ve medya operasyonlarıyla dizayn edilmeye çalışılıyorsa, orada normal bir demokrasiden söz edilemez.

CHP, bugün neden hedef tahtasında? Çünkü Türkiye’de iktidar değişikliği ihtimali ilk kez somut bir şekilde belirmiştir. Cumhuriyet Halk Partisi, yerel seçimlerde birinci parti olmuş ve geniş bir toplumsal destek kazanmıştır. Bu durum, iktidarın yenilmezlik algısını sarsmıştır.

Özgür Özel liderliğindeki CHP, sadece seçim kazanan bir parti kimliği taşımamış; aynı zamanda toplumsal muhalefeti canlı tutan ve halk iradesini savunan bir merkez haline gelmiştir. CHP’nin birinci parti durumuna yükselmesi, iktidarın hesaplarını bozmuştur.

Eğer CHP etkisiz bir muhalefet olsaydı, iktidar yürüyüşünden vazgeçseydi, bu tür saldırılar bu yoğunlukta yaşanmazdı. CHP’ye saldırılmasının nedeni, onun kazanma potansiyelidir. Özgür Özel yönetimindeki CHP, iktidarın karşısında gerçek bir seçenek haline gelmiştir.

İktidarın stratejisi artık halkı hizmet ederek iktidarda kalmak değil, muhalefeti susturmak üzerine kurulmuştur. Geçmişte toplumsal destek sağlamak için yapılan çalışmalar, günümüzde baskı ve tehdit yöntemleriyle yer değiştirmiştir. İktidar, kendi başarısını anlatmakta zorlandığı için CHP’yi karalamaya çalışmaktadır.

Oysa halkın gerçek gündemi bellidir: Hayat pahalılığı, emeklilerin geçim derdi, gençlerin işsizlik sorunları, eğitimde yaşanan adaletsizlikler ve artan suç oranları. Ancak iktidarın gündemi, CHP’yi hedef almanın ötesine geçmemektedir.

Bu durum, yargı süreçlerinde de açıkça görülmektedir. Türkiye’de uzun zamandır “yargının siyasallaşması” tartışılmakta, ancak artık tüm siyasetin yargısallaştırılma çabası içindeyiz. Seçilmiş belediye başkanları, gazeteciler ve muhalefet partisi yöneticileri, mahkeme salonları ve yargı süreçleri üzerinden itibarsızlaştırılmaya çalışılmaktadır.

Bu durum, bir hukuk düzeni değil, siyasi mühendislik düzenidir. Casusluk suçlamaları gibi ağır iddialar, somut delillerle değil algı operasyonlarıyla desteklenmektedir. Bu tür suçlamalar, kamuoyu nezdinde şüphe yaratma amacını taşımaktadır.

CHP’ye yönelik saldırıların bir diğer boyutu da parti içini dizayn etme çabalarıdır. Mahkeme kararlarıyla parti yönetimini değiştirme girişimleri, seçimli siyasete açık bir saldırıdır. Ana muhalefet partisinin yönetimi, iktidarın kontrolündeki yargı kararlarıyla belirlenirse, seçimlerin anlamı kalmaz.

Bu nedenle CHP’ye yönelik saldırıların hedefi, yalnızca parti yönetimi değil; halk iradesidir. CHP’ye yapılan saldırılar, toplumun genelinde değişim arayışlarının bastırılmasına yönelik bir adımdır.

Parti transferleri de bu büyük planın bir parçası olarak değerlendirilebilir. CHP’den iktidar partisine geçen kişilerin tercihleri, yalnızca kişisel kararlar olarak görülemez. Bu durum, seçmenin iradesini değersizleştirmekte ve demokratik kurumlara olan güveni zedelemektedir.

Burada sorulması gereken soru açıktır: Bu bireyler iktidarın programını benimsedikleri için mi geçiyorlar, yoksa baskı ve tehdit altında mı bu yönelimi gösteriyorlar? Cevap toplumun vicdanında bellidir.

İktidara en sert eleştirileri yöneltenlerin, aynı iktidarın yanında yer alması, Türkiye siyasetinin yaşadığı ahlaki krizi gözler önüne seriyor. Bu durum yalnızca CHP’ye değil, seçmene de saygısızlıktır. Çünkü insanlar sadece bir kişiye oy vermemiştir; adaletsizliğe, tek adam rejimine ve ekonomik yıkıma karşı oy vermişlerdir.

Ancak CHP, yalnızca mevcut yöneticilerden ibaret değildir. Bu parti, Türkiye’nin modernleşme tarihinin önemli bir parçasıdır. Tanzimat’tan bu yana süregelen bir tarihsel akışın temsilcisidir. CHP, baskılara rağmen fikirlerini yaşatmaya devam etmektedir.

CHP, temel değerleriyle: eşit yurttaşlık, cumhuriyet, halk egemenliği, laiklik ve sosyal adalet ile varlığını sürdürmektedir. Bu fikirleri mahkeme kararıyla yok etmek mümkün değildir.

İktidar sahiplerinin unuttuğu şey, CHP’nin birkaç operasyonla zayıflatılacak bir yapı olmadığıdır. Bu, Türkiye tarihini bilmemek ve CHP’yi tanımamak demektir.

Zor bir dönemden geçerken, saldırılar ağır bir şekilde hissediliyor. Ancak bu karamsar tablo, bizi yanıltmamalıdır. Türkiye’nin geleceğinde demokrasi, hukuk ve insan hakları yer alacaktır.

CHP, bu umudun taşıyıcısı olduğu için hedef alınmaktadır. Özgür Özel liderliğindeki mücadele, iktidarın rahatını kaçıran bir duruma dönüşmüştür. CHP, artık kendisine çizilen sınırların dışına taşan bir mücadele yürütmektedir.

Bu saldırıların nedeni, CHP’nin başarısıdır. CHP, güçlü bir liderlik ve iktidara yakın bir konumda olduğu için hedef haline gelmiştir.

Unutulmamalıdır ki, bu saldırılar sadece bir partiye değil, halkın iradesine yöneliktir. Bugün CHP’ye yapılan yarın başka bir partiye, başka bir kesime