“`html

8 Mart Dünya Emekçi Kadınlar Günü’nde, eğitim alanındaki yöneticilik pozisyonlarındaki cinsiyetçi bakış açısı bir kez daha gün yüzüne çıktı. Ülkemizdeki Milli Eğitim Bakanlığı’nda gerçekleşen bu durum, kadınların yönetim kademelerindeki temsil oranlarının ne denli düşük olduğunu gösterdi. Bakanlık bünyesinde görev alan dört bakan yardımcısından yalnızca biri ve toplamda 23 üst düzey yöneticinin sadece üçü kadın. Bu tablo, il düzeyindeki yürütme organlarına da yansıdı. Ülke genelinde 81 il milli eğitim müdüründen sadece dördü kadınken, geriye kalan 77’si erkek. İstanbul’daki 39 ilçe milli eğitim müdüründen yalnızca dördü kadın müdürken, başkent Ankara’da da bu sayı üçte kalmıştır.

Bir diğer çarpıcı istatistik ise yükseköğretim alanında ortaya çıkıyor. Yükseköğretim Kurulu (YÖK) Başkanı Erol Özvar, kadın öğrenci sayısının erkeklerin sayısını geçtiklerini belirtmesine rağmen, üniversitelerde kadın yöneticilerin sayısı hala erkeklerin gerisinde kalmaktadır. Türkiye genelinde yer alan 208 üniversiteden sadece 16’sında kadın rektör bulunmakta. Vacıf üniversitelerinde kadın rektör oranı yüzde 14.7 iken, devlet üniversitelerinde bu oran yüzde 3.9’a düşmektedir. Dolayısıyla, devlet üniversitelerinde rektörlük pozisyonlarının yüzde 95.1’inde erkekler görev alıyor. Ayrıca, üniversitelerde toplamda 6 bin 478 bölüm başkanlığı pozisyonunun erkeklere tahsis edilirken, bu pozisyonların yalnızca bin 433’ü kadınlara verilmiştir. Kadınlar için rektör olma hakkı olduğu halde, Türkiye’deki 13 bin 529 kadın profesöre karşılık yalnızca 16 kadın rektör bulunmaktadır.

Yönetim kadrosundaki bu cinsiyet dengesizliği, akademik kariyerin başlangıcında da kendini göstermektedir. Araştırma görevlileri arasında kadınların oranı yüzde 55 iken, erkeklerin oranı yüzde 45’tir. Öğretim görevlisi pozisyonlarında ise kadınların oranı yüzde 52, erkeklerin oranı yüzde 48 olarak belirtilmiştir. Ancak, bilim kadını sayısı artsa bile, yönetici pozisyonları söz konusu olduğunda kadın akademisyenlerin alacağı görev sayısı oldukça sınırlıdır. Böylece, nitelikli kadın akademik personellere rağmen, üst düzey yönetici pozisyonlarına erişim konusunda ciddi engeller bulunmaktadır.

Tüm bu veriler, eğitim ve akademi dünyasında kadınların yönetici pozisyonlarındaki yetersiz temsiline dikkate değer bir ışık tutmaktadır. Bu durum, iş gücünün yaratıcı gücünden ve potansiyelinden yararlanamamanın bir sonucudur. Eğitimde ve akademide eşitlik sağlamak, sadece cinsiyet değil, ayrıca bilgi ve yetenek açısından da önemli olduğu unutulmamalıdır. Dolayısıyla, bu eşitsizliklerin üstesinden gelmek için belirli adımlar atılmalı ve tüm kademe ve alanlarda kadınların daha fazla yer alabilmesi için destekleyici politikalar geliştirilmelidir.

“`