19 Mart 2026 01:14

Güncelleme: 19 Mart 2026 01:24

Galatasaray kulübünün, Abbey Road’un o ikonik zebra geçidini sosyal medya görseline dahil etmesi, işin romantik ve yaratıcı boyutunu gözler önüne serdi. Liverpool ile Anfield’da rövanş maçı oynarken Beatles’ın “Carry That Weight” parçasına atıfta bulunmak, kağıt üzerinde mükemmel bir metafor olarak öne çıkıyordu: “Evlat, bu ağırlığı uzun süre taşıyacaksın.”

Ancak futbol, yalnızca yaratıcı ajansların estetik tasarımları veya tribünlerin coşkusuyla kazanılan bir oyun değildir; sahanın içinde o “ağırlığı” omuzlayacak karakterlerin toplamıdır. Dün akşam Liverpool karşısında, o meşhur geçitte tek başına yürüyen ve o devasa yükün altına giren isim Uğurcan Çakır’dı.

Galatasaray, kolektif bir baskı ve taktiksel bağlılıkla bu yükü paylaşması gerekirken, sahada Beatles’ın çok sesli armonisi yerine yalnızca kalecisinin solo performansı vardı. Liverpool, gegenpressing’in en iyi örneklerini sergilerken, Galatasaray orta sahası topu her kaybettiğinde o “ağırlık” yavaş yavaş Uğurcan’ın kalesine doğru kayıyordu. Uğurcan; sadece topları değil, takımın dağılmaya yüz tutan özgüvenini de korumaya çalıştı.

Bununla birlikte, futbol bir takım sporu olduğundan, bir kalecinin omuzları ne kadar geniş olursa olsun, modern oyunun bu kadar fiziksel ve hızlı oynandığı bir dönemde, 11 kişinin taşıması gereken o ağır yükü tek bir eldivene devrederseniz, kaçınılmaz olarak “elenme” ile karşılaşırsınız.

Aslında Galatasaray, maçı kaybetmeden önce kendi oyununu, yani sarsılmaz kimliğini yitirmişti. Modern futbolun acımasız gerçeği budur; sahadaki “benliğinizi” kaybederseniz, skor tabelası sadece bir ayrıntı haline gelir. Bu durum, sahaya çıkan Boey-Sallai tercihiyle de kendini gösterdi; bu seçim, tribünlere ve rakibe “oyunu tutalım” mesajıydı. Ancak bu mesaj, kendi DNA’sını bozmak anlamına geliyordu. Hatırlayın; Galatasaray 2000’de UEFA Kupası finaline çıkarken, Arsenal karşısında o meşhur çift forvetli kurgusundan ve genetiğine işlemiş baskı oyunundan asla taviz vermemişti. Bugün ise o mirastan vazgeçmenin bedelini, sahadaki o trajik düşüşle ödedik. Oyunundan vazgeçersen, sonuçlarıyla yüzleşirsin.

Davinson Sanchez’in yokluğu, savunma hattında yalnızca bir isim eksikliği değil, ciddi bir uyum kaybına da neden oldu. Bu, tartışmasız bir gerçek. Ancak bu boşluğun kökeni, dünkü santradan çok daha öncelere dayanıyor. İlk maçta hakemin gereksiz yere çıkardığı sarı kart, Galatasaray’ı savunmada adeta “yetim” bırakmıştı ve dünkü senaryonun başlangıcıydı. Dün geceki hakem yönetimi ise kelimenin tam anlamıyla tartışmalıydı. Çalınmayan net fauller ve verilen o “şaka gibi” penaltı… Sanırım hepimizin Türk hakemlerine bir özür borcu var. Ekran başında insan, “Bizi Türk hakemlerine emanet ediniz” demekten kendini alamıyor.

Uğurcan’ı ne kadar övsek az; Liverpool tribünlerinin o meşhur alkışları boşuna değildi. Ancak bir kaleci daha ne yapabilir? İlk yarıda tabela 5-0’a dönmüyorsa, bu tamamen onun direnişi sayesinde oldu. Liverpool cephesinde ise rüzgar tamamen farklıydı. Kendi liglerinde oynadıkları son Tottenham maçı, onlar için kötü giden her şeyin başlangıcı olmuştu. Galatasaray maçı, aslında orada kaybedildi. O yenilginin ardından Liverpool, hiç olmadığı kadar hırslı ve iştahlı bir rehabilitasyon sürecine girmişti. Psikolojik hazırlıklar ve meşhur toplantılar, maçı tam bir mental savaş alanına çevirmişti. Üzerine bir de Osimhen’in sakatlığı eklenince, tur Anfield’ın karanlık sularına gömüldü.

Osimhen’in durumu ise Okan Hoca’nın, oyuncusunun kolunu adeta bir “emanet” gibi yanında taşımasına izin vermesiyle daha da karmaşıklaştı. Neden o hamle için tam 40 dakika beklenildi? Bir başka muamma ise Icardi’nin durumu. Herkes bir şekilde sahne alırken, kaptanın kenarda izleyici gibi kalması anlaşılır bir durum değildi. Belki oyun onu çağırmadı ama sahada zaten çağrılacak bir “oyun” da yoktu. Eğer Lang talihsiz bir sakatlık yaşamasa, Icardi maçı son düdüğe kadar kulübeden seyredecekti. Mecburiyetten doğan hamleler, planlı başarının her zaman gerisinde kalır.

Osimhen’in sakatlığı elbette büyük bir talihsizlik. Ancak o haliyle dakikalarca sahada kalıp takımı bir kişi eksik bırakması, talihsizlik değil düpedüz amatörlük olarak değerlendirilmeli. Eğer hoca müdahale etmediyse, bu doğrudan teknik direktör hanesine yazılır. Yok, eğer Osimhen o durumda kalmak için ısrar ettiyse, bu hem Okan Hoca’ya hem de oyuncuya yazar. Profesyonel seviyede bu boyutta bir duygusallığa yer yoktur; bu, büyük bir yanlıştı.

Sonuç olarak, geçmiş olsun. Liverpool’a elenebilirsiniz, hatta farklı bir skorla da ayrılabilirsiniz; burası Anfield, burada atmosfer başkadır. Ancak Türk futbol kamuoyunu ve Galatasaraylıları asıl yaralayan, böyle başarılı geçen bir Avrupa serüveninin, bu kadar silik ve “karaktersiz” bir oyunla noktalanmasıdır. Maç sonundaki istatistik kağıdına baktığınızda; gol pozisyonu yok, isabetli şut yok, rakibi durduracak faul bile yok. Garip bir durum ve düşündürücü bir veda…