Doç. Dr. Yusuf Kızıltaş, SSCI indeksli bir dergiden aldığı hakemlik daveti çerçevesinde incelediği makalenin kaynakça bölümünde kendi adına yapılan atıflarla karşılaştı. Kaynakçada yer alan üç çalışmadan ikisinin kendisine ait olduğunu tespit eden Kızıltaş, üçüncü çalışmanın ise gerçekte var olmadığını fark etti. “Hayalet makale” olarak adlandırılan bu kaynağın başlık ve içeriğinin, Kızıltaş’ın henüz yayımlanmamış ve yalnızca sınırlı sayıda hakemin bilgisine sahip olduğu güncel çalışmasıyla örtüştüğü iddia edildi.

Kaynakçada “var”, gerçekte “yok”

Kızıltaş’ın hakemlik yaptığı makalenin kaynakça kısmında kendi adına atıf yapılan üçüncü bir çalışmayı tespit ettiği, ancak bu çalışmanın gerçekte mevcut olmadığı kaydedildi.

Yayımlanmamış metinle örtüşme iddiası

Türkiye Gazetesi’nin haberine göre, “Hayalet makale”nin başlığı ve içeriğinin Kızıltaş’ın yayımlanmamış güncel çalışmasıyla birebir örtüştüğü iddiaları dikkat çekti. Bu çalışma için daha önce yapay zekâdan dil ve istatistik desteği alındığı bilgisi de paylaşılmıştı.

“Gizli içerik” ve veri güvenliği tartışması

Uzman yorumlarına göre, bu durum yapay zekânın yalnızca internetteki verileri derlemekle kalmayıp, kullanıcıların sisteme yüklediği yayımlanmamış içerikleri de “öğrenme malzemesi” olarak kullanabilme ihtimalini gündeme getiriyor. Bu riskin, akademik üretimde veri güvenliği ve gizlilik konularını yeniden tartışma konusu haline getirdiği ifade ediliyor.

Yayınevleri “beyan” şartı istiyor

Elsevier, SAGE ve Taylor & Francis gibi yayınevleri, yapay zekânın dil düzenleme süreçlerinde kullanılmasına şeffaf bir beyan şartıyla izin verdiklerini belirtirken, benzer durumların etik boyutunun yanı sıra veri güvenliği yönünü de öne çıkardığı ifade ediliyor.