Bolivya, Güney Amerika’nın en ilginç ülkelerinden biri olarak dikkat çekiyor.

Bu ülkede toplam 37 resmi dil bulunuyor; bunlar arasında en yaygını İspanyolca. Bolivya’nın ulusal marşı da İspanyolca olarak kabul ediliyor.

Resmi dil ifadesi, devletle olan ilişkilerde, eğitim kurumlarında ve mahkemelerde, yerel halkın konuştuğu dillerin kullanıldığını ifade ediyor.

Ancak ilginç bir durum var ki, diğer 36 resmi dili konuşanlar, ulusal marşı her zaman İspanyolca olarak seslendiriyor.

Bu, ulusal birliğin bir sembolü olarak görülüyor.

Benzer durum, Asya’nın güneyinde de karşımıza çıkıyor.

Hindistan, farklı etnik kültürlerin varlığını göz önünde bulundurarak 18 resmi dil kullanımına izin veriyor.

Bu dillerden biri Bengalce. Hindistan’ın ulusal marşı da Bengalce olarak söyleniyor ve diğer 17 resmi dili konuşanlar, gerektiğinde bu marşı Bengalce okuyor.

Bu da ulusal birliğin bir yansıması olarak değerlendiriliyor.

Şimdi Uzak Doğu’ya geçelim.

Singapur, nüfusun üçte birinin İngilizce konuştuğu bir ülke. En yaygın dil İngilizce olmasına rağmen, dört resmi dil kullanılıyor.

Bu dillerden biri Malayca. Singapur ulusal marşı Malayca olarak kabul ediliyor ve diğer üç resmi dili konuşanlar da marşı Malayca olarak seslendiriyor.

Bu, Singapur halkının kökenlerini temsil ettiğine inanılan bir durum.

Kurtuluş ve Bağımsızlık

Ulusal marşlar, farklı temalara sahip olabiliyor.

Bazıları krallara ya da sultanlara övgüler içerirken, bazıları topraklara, kardeşliğe ve barışa adanmıştır.

Ancak, çoğu ulusal marş bağımsızlık, kurtuluş savaşları ve sömürgecilik karşısında verilen mücadeleleri konu alarak yazılmakta ve bestelenmektedir.

İstiklal Marşı

Mehmet Akif Ersoy, İstiklal Marşı’nı Kurtuluş Savaşı sırasında kaleme almıştır. Bu şiir, savaşın kazanılacağına olan inancı, bağımsızlığı ve ulusun birliğini yansıtır.

Akif’in eseri, 12 Mart 1921 tarihinde Birinci TBMM tarafından İstiklal Marşı olarak kabul edilmiştir.

Yeni kurulan Cumhuriyet’in ulusal marşı olarak belirlenen İstiklal Marşı, 1921 yılından beri Türkçe okunmaktadır. Diğer ülkelerde olduğu gibi, İstiklal Marşı da Anayasa’da kabul edilen resmi dilde, yani Türkçe olarak seslendirilmektedir.

12 Mart Karaman

İstiklal Marşı’nın kabul edildiği 12 Mart günü, çeşitli törenler düzenleniyor. Bu törenlerden biri de Karaman’da gerçekleşiyor.

Karaman, Türkçe açısından özel bir öneme sahip.

1277 yılında Karamanoğlu Mehmet Bey’in yayınladığı bir fermanla birlikte, Türkçe Anadolu’da resmi dil olarak ilan edilmiştir.

Bugün Karaman’da, Karamanoğlu Mehmet Bey Üniversitesi, bu önemin sembolü olarak varlığını sürdürmektedir.

Ancak, Türkçe’nin resmi dil olarak ilan edildiği Karaman’da, İstiklal Marşı’nın yıldönümünde bir okulda marşın Arapça okunması dikkat çekici bir durum.

Bu, toplumsal duyarlılığın göz ardı edildiği bir durum olarak değerlendirilmektedir.

Ülke genelinde, hangi dilin konuşulacağına karışılmamakta, insanlar günlük yaşamda istedikleri dilleri kullanabilmektedir.

Ancak, Türkçe hala tek resmi dil konumundadır ve İstiklal Marşı, Anayasa gereği Türkçe olarak okunmaktadır.

Anayasa’ya Aykırı

AKP ve MHP, son yıllarda ve bölgedeki savaş dönemlerinde sıkça “iç cephenin önemi” üzerine vurgu yapıyor; bu da toplumsal bütünlüğü ifade ediyor.

Fakat, İstiklal Marşı’nın Arapça okutulması gibi bir durum, Anayasa’ya aykırı bir eylem olarak görülmekte ve toplumsal birliğe darbe niteliğinde değerlendirilmektedir.

Bu durumun arkasındaki motivasyon nedir? Kimin planıdır? Toplumun büyük çoğunluğunu rahatsız etmenin kime ne faydası vardır?

Diğer bir endişe verici durum ise; İstiklal Marşı’nın Karaman’da vali, il milli eğitim müdürü ve diğer yetkililerin huzurunda okunmasıdır. Bu duruma hiç kimsenin tepki vermemesi dikkat çekmektedir, sadece MHP’li Belediye Başkanı töreni terk etmiştir.

Bu olay, muhalefet parti liderleri ve sivil toplum kuruluşları tarafından eleştirilmekte, fakat iktidar ortakları henüz sessizliğini korumaktadır.

Tepkilerin ötesinde, valinin, il milli eğitim müdürünün ve ilgili kişilerin görevden alınmasına dair herhangi bir karar henüz alınmamıştır.

İstiklal Marşı’nın Arapça okunması, toplumsal duyarlılığı göz ardı eden bir durum olarak algılanmaktadır.