25 Kasım Kadın Platformu liderliğinde Karaköy'de bir zincir oluşturarak, Eminönü'ne yürüyüş gerçekleştirildi. Eylemde, 2026-2035 yılları için iktidar tarafından ‘Aile ve Nüfus On Yılı’ şeklinde bir ilan yapılmasının ardından, 2026'nın ilk 10 ayında 245 kadının erkekler tarafından öldürüldüğü ve 274 kadının şüpheli şekilde yaşamını yitirdiği vurgulandı; mevcut politikalar protesto edildi.

Eminönü'nde düzenlenen basın açıklamasında, “Kadınların haklarını genişletmek, erkek şiddetini önlemek yerine, aileyi merkeze alan politikalarla kadınların emeği, bedeni ve hayatı üzerinde denetim kurmaya çalışılmaktadır. Kadınların hayatı, aile politikalarının malzemesi olamaz. Bizim isteğimiz, daha fazla aile söylemi değil; güvenceli çalışma, eşit maaş, ücretsiz ve erişilebilir kreş, barınma hakkı, özgürlük ve şiddetsiz bir yaşamdır.” ifadeleri paylaşıldı.

“ŞÜPHELİ KADIN ÖLÜMLERİNİN KARANLIKTA BIRAKILMASINA İZİN VERMEYECEĞİZ”

Açıklamada ayrıca, “Kadın cinayetlerine karşı sadece yas tutmakla kalmayacağız. Kadınların yaşamına yönelik tehdit oluşturan her türlü mekanizmayı ifşa edeceğiz. Koruma kararlarının sadece kağıt üzerinde kalmasına, şiddet başvurularının göz ardı edilmesine, faillerin iyi hal ve haksız tahrik indirimleriyle ödüllendirilmesine, şüpheli kadın ölümlerinin karanlıkta gizlenmesine müsaade etmeyeceğiz. Bir kadının daha hayatını kaybetmemesi için, erkeği besleyen cezasızlık düzeni sona ermelidir; İstanbul Sözleşmesi yeniden yürürlüğe girmeli ve 6284 sayılı Kanun etkili bir biçimde uygulanmalıdır. Kadınların ekonomik ve toplumsal bağımsızlığını sağlayan politikalar hayata geçirilmelidir.” denildi.

14 Kasım gerçekleştiren Zincir Eylemi'nde son dönemde kadınlara yönelik bazı saldırılarla ilgili şu bilgiler verildi:

“FATMANUR ÇELİK: TARİKAT-ERKEK-YARGI İŞ BİRLİĞİ SONUCUNDA HAYATINI KAYBETTİ”

“Fatmanur Çelik, 30 yaşında bir kadındı. Kuran'a Hizmet Vakfı'nda yapılan etkinliklerde, vakfın çalışanı Ayhan Şengüler tarafından cinsel saldırıya uğradı. Ailesi, onu Ayhan Şengüler ile zorla evlendirerek, evliliği boyunca cinsel şiddete maruz kaldı. Fatmanur, hem kendisi hem de kızı için adalet aradı; ilgili kuruma başvurular gerçekleştirdi. Ayhan Şengüler’in kızı Hifa İkra'yı istismar etmesi nedeniyle yargılandığı davada, savcının beraat isteminin ardından 13 Ocak'ta Anadolu Adliyesi önünde adalet nöbetine başladı. 'Başıma bir şey gelirse intihar demeyin' diyen Fatmanur Çelik ve kızı Hifa İkra'nın cansız bedenleri 3 Mart'ta Zeytinburnu Sahilinde bulundu. 14 Ekim’de görülen karar duruşmasında Ayhan Şengüler beraat etti. Fatmanur, hayattayken Ayhan Şengüler’e taş attığı gerekçesiyle cezalandırılmıştı. Fatmanur’u cezalandıran erkek yargı, Ayhan Şengüler’i akladı ve cezasız bıraktı. Fatmanur, tarikat-erkek-yargı iş birliği sonucunda hayatını kaybetti. Eğer Fatmanur'un başvuruları dikkate alınmış olsaydı, koruma mekanizmaları işletilmiş olsaydı, Ayhan Şengüler hakkındaki suçlamalar etkin bir şekilde soruşturulmuş olsaydı, Fatmanur bugün yaşıyor olabilirdi.”

HİFA İKRA

“Hifa İkra, 8 yaşındaki bir kız çocuğuydu. 3 ila 6 yaşları arasında babası Ayhan Şengüler tarafından cinsel istismara uğradı. Babası ayrıca Hifa'yı annesi Fatmanur Çelik'i öldürmekle tehdit etti. Hifa, yaşadıklarını bir pedagog ile güvenli bir ortamda anlatması gerekirken, duruşma salonunda pek çok erkeğin önünde ifade vermeye zorlandı. Hifa’ya tam 25 kez “Baban sana dokundu mu?” sorusu yöneltildi. Hifa İkra, 3 Mart'ta annesi ile birlikte Zeytinburnu Sahili'nde ölü bulundu. Fatmanur ve Hifa artık hayatta değil, ancak Ayhan Şengüler bir gün bile tutuklu kalmadı. Eğer bir çocuğun üstün yararı gözetilseydi, istismarı önlemek ve koruma yollarına başvurulsaydı, tarikatlar kadınlar ve çocuklar için bir tehdit unsuru olmasaydı, Hifa bugün yaşıyor olabilirdi.”

ARYA

“Arya, 19 yaşında, TOBB Ekonomi ve Teknoloji Üniversitesi İngiliz Dili Edebiyatı Bölümü öğrencisiydi. 13 Nisan 2026'da kaldığı üniversite yurdunda intihara sürüklendi. Ailesi, Arya'ya trans kadın olduğu için şiddet uyguladı, onu 'onarım terapisi'ne götürdü. Arya, yurt içinde hem yönetimin hem de diğer öğrencilerin baskı ve dışlanmalarına maruz kaldı. Arya’nın ölümü intihar olarak değerlendiriliyor, ancak onun intihara sürükleyen sebeplerin üstü kapatılıyor. Arya, devletin trans karşıtı politikalarından kaynaklanan yurt yönetiminin sistematik şiddetiyle yalnızlaştırıldı. Eğer Arya, ailesinin ve yurt yönetiminin şiddetine karşı korunmuş olsaydı, devletin LGBTİ+ karşıtı politikalarıyla hedef haline getirilmeseydi, bugün hayatta olabilirdi.”

İLAYDA ZORLU: “HEDEF GÖSTERİLMESEYDİ HAYATTA OLABİLİRDİ”

“İlayda Zorlu, 19 yaşında, Karadeniz Teknik Üniversitesi’nde Uluslararası İlişkiler bölümü öğrencisiydi. Polis, İlayda Zorlu’nun ailesini arayarak, 'Kızınız 8 Mart eylemlerine katılıyor, çocuğunuz örgüte katılmış' şeklinde bilgi verdi. Ailesinin baskısına maruz kalan İlayda, evde alıkonulduğunu, okutulmayacağını ve evden kaçmak istediğini arkadaşlarına anlattı. 17 Nisan 2026'da Hatay’ın Kırıkhan ilçesindeki aile evinde, polis memuru olan babasının silahından çıkan kurşunla yaşamını yitirdi. Yerel basında başlangıçta, İlayda’nın ölümünün ‘kaza’ olduğu belirtildi; ardından ise intihar olarak yansıtıldı. Genç kadınlar, hayatlarını kurmak ve özgürlükleri için mücadele ederken, Emniyet ailelerini arıyor ve tehdit ediyor; öğrenciler hakkında yalan bilgiler vererek ailelerle işbirliği yapıyor. İlayda da bu aile-devlet işbirliği sebebiyle şüpheli biçimde hayatını kaybetti. Hakları ve hayatı için mücadele eden genç bir kadın, polis tarafından hedef gösterilmeseydi, bugün hayatta olabilirdi.”

AYŞE TOKYAZ: “ESRA KARAKOLA GİTTİĞİNDE HAREKETE GEÇİLSEYDİ HAYATTA OLACAKTI”

“Ayşe Tokyaz, 22 yaşında bir üniversite öğrencisiydi. 2025 yılının Temmuz ayında, ihraç polis Cemil Koç tarafından Küçükçekmece’de öldürüldü. Cansız bedeni bir valize konularak, katil Cemil Koç’la işbirliği yapan erkekler tarafından yol kenarına bırakıldı. Ayşe’nin ikizi Esra, kardeşini kurtarmak için tek başına mücadele etti ve kardeşinin Cemil Koç tarafından zorla tutulduğunu söylemek için polisten yardım istedi, ancak karakolda tehdit edildi, oyalandı. Ayşe’yi korumakla yükümlü polisler, Esra’nın ifadesini katil Cemil Koç’a sızdırdı. Ayşe yalnızca Cemil Koç tarafından değil, katilin işlerini yapan, cinayetten sonra evi temizleten, Esra’yı oyalayan, sosyal medyadan taciz eden ve cinayetten sonra çevirmelere takılmaması için katile eşlik eden polis memurları tarafından da katledildi. Eğer Cemil Koç, Diyarbakır’da görev yaparken Ejegül Ovezova'yı öldürdüğünde failler ceza almamış olsaydı, Esra karakola gittiğinde harekete geçilseydi, Cemil Koç korunmasaydı, Ayşe bugün hayatta olacaktı.”

DİLEK İNCE

“Dilek İnce, yaşamını seks işçiliği ile kazanan bir trans kadındı. 2006 yılında, Ankara Eryaman ve Esat’ta trans kadınlara yönelik saldırılar oldu. O da yaşam alanlarından sürülmek istenen trans kadınlardan biriydi. Dilek, 10 Kasım 2008 akşamı Ankara Etlik’te otomobilindeyken, aracına pompalı tüfekle ateş açıldı. Başından ağır yaralanan Dilek, 11 Kasım 2008'de hastanede yaşamını yitirdi. Cinayetinin üzerinden 18 yıl geçti; failler hala bulunamadı. 2014 yılında Pembe Hayat, Dilek İnce’nin adıyla Giysi Bankası kurdu. Dilek’in adı, hapishanelerdeki trans kadınlarla ve ekonomik zorluk yaşayan LGBTİ+larla dayanışmanın bir parçası oldu. Ayrıca, nefret suçlarıyla mücadele edenleri görünür kılmak amacıyla Dilek İnce Nefret Suçları ile Mücadele Onur Ödülleri verilmeye başlandı. Geçtiğimiz günlerde ölüm yıldönümüydü. Üzerinden 18 yıl geçti; bir trans kadının yaşam hakkını elinden alanlar hala ceza almadı. Eğer nefret suçlarının failleri cezasız bırakılmasaydı, Dilek bugün hayatta olabilirdi.”

İPEK ER: “CİNSEL ŞİDDET KARŞISINDA YALNIZ BIRAKILMASAYDI BUGÜN HAYATTA OLABİLİRDİ”

“İpek Er, henüz 18 yaşındaydı. Uzman çavuş Musa Orhan tarafından tecavüze uğradıktan sonra yazdığı mektup bıraktı. 7 Temmuz 2020'de Musa Orhan hakkında savcılığa başvurarak şikâyetçi oldu. 16 Temmuz'da intihar girişiminde bulundu; 18 Temmuz'da hastanede hayatını kaybetti. İpek’in ölümünün ardından yükselen tepkilerle birlikte Musa Orhan, cinsel saldırı suçundan 12 yıl hapis cezası aldı, ancak iyi hal indirimiyle cezası 10 yıla düşürüldü. 22 Ekim 2026’da ayrıca İpek'in ölümüne ilişkin yürütülen intihara yönlendirme davasında beraat etti. Mahkemede İpek'in bıraktığı mektup ve tanık beyanları olmasına rağmen, intihara yönlendirme suçunun oluştuğuna dair yeterli delil yok denildi. İpek, uğradığı cinsel şiddet karşısında yalnız bırakılmasaydı, Musa Orhan erkek yargı tarafından korunmasaydı, bugün hayatta olabilirdi.”