İktidara yakın bir konumda bulunan Yeni Şafak gazetesi, daha önce Yargıtay 11. Hukuk Dairesi Başkanı Abdullah Yaman hakkında çeşitli iddialar öne sürmüştü. Yaman, bu iddialara “Yeni Şafak çetesi” ifadesiyle karşılık vererek, hakkındaki suçlamaları reddetti.

Medya Ombudsmanı Faruk Bildirici, Yeni Şafak’ın Abdullah Yaman ile ilgili haberlerine dair “Gazetede muhabir imzası taşımayan yedi haber, sanki hukukçular tarafından kaleme alınmış gibi. Eğer bir gazeteci yazmış olsaydı, habercilik kurallarına uyularak her iki tarafın görüşlerine de yer verilirdi; ardından Yaman’ın yanıt hakkına saygı gösterilirdi” şeklinde eleştiride bulundu.

T24’te yayımlanan “Yeni Şafak’ın amacı gazetecilik olsaydı” başlıklı yazısında Bildirici, karşılıklı suçlamalara dair yetkili mercilerin herhangi bir açıklama yapmamasını “İlginçtir, ne Adalet Bakanı ne de Yargıtay Başkanı’ndan bir açıklama geldi; tamamen sessiz kaldılar” sözleriyle değerlendirdi.

Bildirici’nin yazısında belirttiği üzere, “Yeni Şafak’ın, Yargıtay 11. Hukuk Dairesi Başkanı Abdullah Yaman aleyhindeki kampanyası, ‘Milyonluk projede Altınbaş yolsuzluğu: FETÖ’nün temsilcisi gibi davranıyorlar’ başlıklı haberle başladı. 23 Ekim’de yayımlanan bu haberi, iki gün sonra ‘Yargıtay’da FETÖ gölgesi’ haberi izledi.”

Yeni Şafak, Kâmil Darbaz isimli iş insanının, ortağının kendisinden habersiz bir milyonluk araziyi sattığı iddiasıyla 17 yıl önce açtığı davada, Abdullah Yaman’ın taraflı davrandığını ve görevini kötüye kullanarak davayı etkilediğini öne sürdü.

Yaman, “Yeni Şafak Çetesi” başlıklı bir açıklama yaparak, “Beni karalamaya kalkışmasının yegâne nedeni, haksız taleplerine geçit vermememdir” şeklinde meydan okudu. Ancak, Yeni Şafak bu yanıtı göz ardı ederek, 26 Ekim ve 28 Ekim tarihlerinde iki yeni haber daha yayımladı.

Beklenmedik bir şekilde, Yeni Akit’in başyazarı Ali İhsan Karahasanoğlu, “muhafazakâr çizgideki bir yayın grubu” ifadesiyle Yeni Şafak’ı eleştirmeden, “İşte ‘Hodri meydan’ diyebilen örnek bir yüksek hâkim” başlıklı yazısıyla Yaman’a destek verdi.

Ancak Karahasanoğlu’nun bu çıkışı Yeni Şafak’ın saldırılarını durdurmadı. Gazete, 29 Ekim’de “Hakareti bırak, dosyaya bak” ve 30 Ekim’de “Ortak mülk habersiz satılamaz” başlıklı haberlerle devam etti.

Yaman, ardından yaptığı bir açıklamada, Yeni Şafak’ı “yarı resmi El Ahram” ve “dünyalık namına ne varsa hepsine kavuşmuş; ancak ahlak, etik, haysiyet, din gibi kavramları geçmişteki gecekondusunda unutmuş obez çete” olarak nitelendirdi. Yeni Şafak ise Yaman’ı istifaya çağırdı.

Yeni Şafak’ın, “özel” olan, fakat muhabir imzası taşımayan yedi haberi de hukukçular tarafından kaleme alınmış gibiydi. Eğer bir gazeteci bu haberleri yazmış olsaydı, habercilik kurallarına uygun davranarak her iki tarafın görüşlerine yer verilecekti; ardından Yaman’ın yanıt hakkına saygı gösterilecekti.

Ancak burada açıkça tek taraflı ve hakaret içeren bir saldırı söz konusudur. Yargıtay hâkimi “FETÖCÜ” olarak damgalanarak, somut deliller olmadan suçlanmakta; bu durum açıkça yargıya baskı yapma çabası olarak değerlendirilmektedir.

Üstelik, Yeni Şafak’ın bu davaya müdahalesi yeni bir durum değil. 2017 yılında da bu davayla ilgili “Arazi gasbına terör soruşturması” başlıklı bir haber yayımlanmıştı. Kâmil Darbaz, o haberde de “Devlet içinde bu adamları koruyan FETÖ’cüler mi var hâlâ” diyerek başka isimleri davayı etkilemekle suçlamıştı.

Geçen yıllar içinde ne oldu da Yeni Şafak, bir iş insanının arazi davasını bu denli sahiplenerek yargıya baskı yapmaya teşebbüs etti? Bu durumun arkasında ticari çıkarlar mı, yoksa Yargıtay’daki bu daire ile ilgili başka bir sebep mi söz konusu? Bu soruların yanıtları belirsizliğini koruyor.

Bildiğimiz şey, Yeni Şafak’ın daha önce sahibi Albayrak Grubu lehine yayınlar yaptığı ve gazeteciliği şirket çıkarlarına alet ettiği gerçeğidir. Örneğin, Yeni Şafak, Albayrak – Öztaş ortaklığının TOKİ’ye karşı açtığı davadaki bilirkişiyi de “Bilirkişi mi, çete mi?” başlıklı haberle hedef almıştı.