Şehmus EDİS (MARDİN İGFA)
Serginin temel kavramsal çerçevesi, insan bedenini yalnızca fiziksel bir varlık olarak görmekle kalmayıp; aynı zamanda kimlik, toplumsal statü ve varoluşsal gerilimlerin taşıyıcısı olarak ele alıyor. Metinde geçen “Bir beden, aynı anda ne yere tam olarak basabilir ne de göğe yükselebilir” ifadesi, serginin ana yaklaşımını özetliyor. Bu sergi, iki durum arasında sıkışmış olmayı bir eksiklikten ziyade, varoluşun gerilimli bir eşiği olarak değerlendiriyor.

Eserlerdeki figürler, yerçekimine karşı direnmekten ziyade ona teslim olurken, aynı zamanda ondan kopma durumunu yaşıyor. Ayakların yere değmemesi, hafiflik değil, bir ayrışma durumu olarak tanımlanıyor. Sergi boyunca beden, iki zıt yön arasında bölünmüş ve parçalanmış bir yüzey olarak gözler önüne seriliyor.

Sergi metni, modern bireyin yersiz yurtsuzluk deneyimini de gündeme getiriyor. Göç, sürgün ve yerinden edilme gibi kavramların yalnızca fiziksel bir mekân değişikliği yaratmakla kalmadığı; aynı zamanda ontolojik bir kırılma oluşturduğu vurgulanıyor. Bu bağlamda birey, yalnızca bulunduğu mekâna değil, kendi varlığına da yabancılaşma sürecine giriyor.

Askıda kalma durumu, sergide politik bir göndermeye de yer veriyor. Filistin askısı olarak bilinen işkence yöntemine yapılan atıf, bedenin yalnızca varoluşsal değil, aynı zamanda politik baskılar altında şekillenen bir alan olduğunu gözler önüne seriyor. Bu bağlamda askıya alınmış beden, dışsal kontrol mekanizmalarının etkisiyle tanımlanan bir konum haline geliyor.

“Ne Yerde Ne Gökte” sergisi, izleyiciyi bir yön seçmeye değil, yönsüzlüğün ve kararsızlığın yarattığı gerilimle yüzleşmeye davet ediyor. Sergi, bedenin ne tamamen bu dünyaya ait olduğunu ne de başka bir yere ulaşabildiğini ifade ederek, sürekli ertelenen bir varoluş durumunu görünür kılmayı hedefliyor.